Дилмурод ДЎСТ

 
Сокин тун…
Жимжитлик қўшиғи авжда,
Хаёлни денгизга занжирбанд этдим.
Бечора тебранар, тўлқинда, мавжда,
Уни кўп кузатмай, ғафлатга кетдим.

Ўша тун…
Ғафлатнинг эшигин чертиб,
Уйқуни чақирдим, афсус, фойда йўқ.
Ишқинг оташида занжир эритиб,
Хаёлим қочибди, хаёл жойда йўқ.
Батафсил
+6

Этик

 
Онаси кундузи Лайлони қўшнига қолдириб, ўзи ишга кетади. У тикувчилик цехида ишлайди. Лайло қўшнининг қизи Марям билан ўйнайди. Она-бола Марямларнинг уйидаги бир хонада яшайди. Лайло беш ёшда, Марям эса ундан бир ёш катта.
Бир куни Марямнинг тоғаси қўғирчоқ олиб келди. Ўша куни қизалоқлар қўғирчоқ билан роса ўйнади. Қўғирчоқ Лайлонинг ёнида эди, у эса бутунлай ўзига қолишини хоҳларди. Бироқ Марям:
– Истаганингча ўйна. Фақат қўғирчоқ меники, – деди.
Лайлонинг кўнгли оғриди. Кунботарда онаси келгач, югуриб ёнига борди:
– Ойи, ойи, менга ҳам Марямникидек қўғирчоқ олиб берасизми?
Батафсил
+8