Шаҳзод Эргашалиев



Умидчироқ
(ҳикоя)
      Тун ярмидан оққан, атроф жимжит. Фақат ҳовлига экилган анвойи гуллар орасидан чигирткаларнинг тинимсиз чириллаши эшитилиб туради. Узоқ-узоқларда ит улийди. Айвон пештоқидаги чироқ пешайвонга бир текисда нур сочади. Унинг шуласи қўнғизу, чивинларни оҳанрабодек ўзига тортади.
       Садоқат уйғониб кетиб, ёнини пайпаслаб кўрди. Эри йўқлигини билгач, кўзларини аранг очиб, уйқу аралаш тўғридаги деворга илиб қўйилган осма соатга назар ташлади. Вақт алламаҳал бўлган бўлса ҳам, эри ҳали кўчадан бери келмабди. Дилмурод авваллари бундай эмасди. Яқин-яқиндан шунақа «қилиқ» чиқариб олди. Сўфи уйғонмасдан кўчага чиқиб кетадию, ярим тунда остона ҳатлаб яна уйга кириб келаверади.
Батафсил
+6

Ёмғир остида

 
Дарсдан шошиб чиқдим. “Ана холос”, – деб юбордим ёмғир аёвcиз қуяётганини кўриб. Аксига олиб, бугун бир кўргазма ташкилотчилари билан суҳбат уюштиришим керак эди.Шундай ёмғирда бориш шартмикан-а? Бугун бормай қўяверсам-чи?Йўқ, эртанги дарсга бирор нима тайёр бўлиши керак! Мени фикримдан қайтармоқчи бўлгандай ёмғир ҳам савалаб қуярди. Соябонимни очдим-у, бекатга югурдим. Автобус кеп қолар… Ногоҳ бекат ортида турган, ёмғирда ивиб кетган бир йигитга кўзим тушди. Соябони ҳам йўқ экан, панага ўтса бўлмасмикин? Анчадан бери турибдиёв, қалин, қоп-қора сочлари сувга яхшигина бўккан. Нигоҳи эса бир нуқтадан узилмайди – баланд оппоқ девор…
Батафсил
+4

Обид Қўлдош (ҳикоялар)


МАХЛУҚ
(ҳикоя)
Бешикни ёдимга туширди тобут
Аъзам Ўктам

Ўша тунда Оймома осмонни тарк этган эди. Шаҳар ғафлат уйқусида. Баҳайбат Махлуқ ахлатхона ёнгинасидаги захкашдан чиқиб келди.
Ҳайратланарлиси, кейинчалик уни ғарбдан кириб келди, дейдиганлар ҳам кўпайди. Аслида ҳар бир шаҳарнинг Оймомаси, Махлуқлари бўлади. Ҳар ҳолда буни бувим Кенжа биби айтган. У яхшигина ровий, рамзлаштиришга уста эди. Мен эса фақат баён қиламан. Воқеанавислигим учун “Хиёбон газеталари”дан яхшигина қалам ҳақи ҳам олиб тураман.
Алам қиладигани, қўшним, шаҳар ҳавосига ўрганолмаётган шоир Ю Т менга “бозорчисан, яланғоч ёзасан,” − дегани-деган. Ўзининг ижодида замонавийликдан асар ҳам йўқ. У аллақандай минора-ю мадраса, гумбазлар ҳақида ёзадими-ей.
Батафсил
+8

Гуландом Умарова

 

ПУШАЙМОН
(ҳикоя)

Ариқ ёқасидаги мажнунтол шамол уюридан эгилган қаддини кўтаролмай ҳалак. Қаттиқ шамол етмагандек ҳаво ҳам жуда дим кўринади. Иссиқнинг зўридан тили осилган, оғзини катта очиб, кўзларини мажолсиз юмиб-очаётган қора семиз ит дарахт салқинидан ҳам чора тополмай ўрнидан турди. Йўл ёқалаб юрди, гоҳ йўл ўртасига ўтиб кетар, боши айлангудек бехафсала, қадамлари бежо. Тўсатдан оқ жигули итни катта йўл ёқасига ирқитиб юборди. Машина сал юриб тўхтади ва яна йўлида давом этиб кетаберди.Салқин туннинг сокинлиги икки ёшнинг жонига оро кирибдими, севишганлар қўл ушлашиб катта кўча бўйлаб борарди. Йигит қизни ҳеч қўйворгиси йўқ, ёрини бироз бўлсада олдида туриши учун юлдузларни санаб берар, яна тинмай қизнинг гузал чеҳрасига термулиб, уни ҳижолат қиларди.– Ёнимда борлигингиз учун бугун ой чиқмай қўя қолди гулим. Сизни тонг қўйнига элтмагунимча тинч бўлмайман бу тун. Қиз ножўя ҳурсингандай беғубор кўзларини олиб қочди.
Батафсил
+2

Обид Қўлдош

 


САИДА ЛАММА*
(ҳикоя)
Саида Ламманинг ёлғиз Ёдгори ўлди. Отасининг дийдорини кўролмай дунёга келди-ю, кетди.Ламма мункиб қолди. Убай трактирчи уч-тўрт сўм ёрдам қилган бўлди-ю...
Ламма чечан эди. Камгап, хаёлпарастга айланди. У таптортмас, шартаки, довруқталаб эди. Тўй-маъракага чиқолмай қолди.
Ламма ҳатто ўзига кафанлик олмаган экан, ғассолнинг олдида довдираб, пассайди. Уч кун деганда Ламманинг сочига оқ тушди. Кўзлари киртайиб, ўзига-ўзи гапирадиган бўлди.
Бир куни лойпўтти ўйнаб турган болаларга узоқ тикилиб, симёғоч билан тўқнашиб кетди.
Ламмадан путур кетган эди.
У нураётган обидага ўхшарди.
Батафсил
+1

Автобусдаги қиз

 
Қоронғу, аммо мусаффо осмонда юлдузлар чарақлаб турган, ён-атрофдан қурбақаларнинг қуриллаши-ю, чигриткалар чир-чири эшитилаётган ажойиб ёз тунларининг бирида Аҳмад одатдагидек ўз хонасида инглиз тилидаги китобни варақлаб ўтирарди. Доим шундай қилади. Кун бўйи университетда инглиз тилидан ўқувчиларга дарс беради. Кечқурун эса чет элдан олиб келган инглиз тилидаги бадиий китобларини ўқийди.
 Йигит соатига қаради. Тунги соат 00:25. Машҳур “Узуклар ҳукмдори” асарини берилиб ўқиганидан вақт ўтганини ҳам сезмай қолибди.
-Вақт ҳам алламаҳал бўлиб қолибди, - деб китобини ёпди. - Энди ухлаш керак.
Аҳмад чироқни ўчиришга тараддудланиб турганида, қўл телефонига СМС келди.
-Ийе, интернет ёниқ қолибди-ку!
Йигит Телеграмга келган хабарни очди.
-Хайрли оқшом. Яхшимисиз?
Батафсил
+4

Икки ёшнинг учрашуви

 
Қизга “Лайло” деб номланган кафе ҳашамдор, лекин файзсиз кўринди. Ёниб турган турли чироқлар, кираверишга осилган гумбазсимон қандилу, деворга ёпиштирилган гул қоғозлар, турфа картиналар ҳам қизни ғашлантирар, бўғарди. Бунинг устига кафе ичкариси ҳам кўчадан фарқ қилмас даражада совуқ. Қизғиш рангдаги мебелда мудраб ўтирган соқолли бир кишини айтмаганда, кафеда бошқа хўранда ҳам йўқ. Иситкичлар ишламаётганлиги учун бўлса керак, деб ўйлади қиз. У боятдан бери совқотар, бунинг устига туфлиси бирдан торайиб қолгандай оёғини қисарди. Йигит эса тўлқинланиб гапирар, афтидан сабрли тингловчи топилганидан хурсанд эди. Қиз жунжукканча, тишларини бир-бирига урар, серкиприк қора кўзлари ёшланарди.
Батафсил
+2

Севгининг қудрати

 
Баҳор чиқиши билан отам уйга икки нафар уста йигитни бошлаб келди. Уйнинг ичи-сиртини қумсувоқ қилиб суваш, кўчага қараган иккита деразани жойидан кўчириб, ўрнига янгисини ўрнатиш керак эди. Отам усталарга бажариладиган ишлар кўламини кўрсатиб чиқди. Икки акам ҳорижда ишлашяпти. Кузга келишса, тўй қилмоқчимиз. Икковига ҳам қиз фотиҳа қилинган. Каттаси − Раҳмат акамга қўшни қишлоқдаги узоқроқ қариндошимизнинг опам тенги қизини танлашди, кичиги Исмат акам эса туман марказидаги дўконлардан бирида сотувчи бўлиб ишлаб юрганида ўзи топган. Отам суриштириб билса, қуда бўлмишнинг онаси асли ўзимизнинг қишлоқдан бўлиб чиқди. Шу сабаб рози бўлиб, уч-тўрт киши бўлиб боришиб, “белги” қилиб келишган.
Батафсил
+1

Маъруф Менглининг митти ҳикоялари

 
Маъруф Менгли ( Манглиев) - 1990 йилнинг 13 августида Хоразм вилоятининг Боғот туманидаги Деҳқонбозор қишлоғида туғилган.
Ёш ижодкорнинг биринчи китоби “Зериктирмас ёлғизлик” (Хоразм нашриети).

***
РАССОМ

Жуда кўп ўйландим. Ё илҳомим келмаяпти, ё ғоя тополмаяпман... Бир мўжиза рўй берса-ю шох асар яратсам. Унда дунёнинг энг нозик ва нафис гўзаллиги номоён бўлса... Руҳим енгиллашиб ижод чарчоғидан креслога чўксаму ҳаёллардан ранг  олган гўзалликка маҳлиё бўлсам.
Барибир ожизлик қилдим, тўғрироғи қоғоздаги мусаффоликни бузолмадим.
Батафсил
0

Ҳикматли дунё

 

Озорли одат оқибати

“Ҳар бир гапга фаришталар омин дейди”, деган гапда жон бор экан.  Шарофатхон ая икки ўғилни вояга етказди, эл хизматига қўшди. Каттасини уйли-жойли қилди, битта набиранинг бувисига айланди ҳам. Аяга бу кунларга етишиш осон бўлмади. Турмуш ўртоғи эрта оламдан ўтди, икки нафар болани тарбиялаб катта қилиш  унинг зиммасига тушди. Ўгай ота қўлига тушмасин, дея бошқа рўзғор қилмади.  Бировдан кам, бировдан зиёд қилиб бўлса ҳам фарзандларини ҳалол луқма билан боқди. Едирди-ичирди. Аммо ҳар бир одамнинг бир камчилиги, одати бўлгани каби, Шарофатхон аянинг ҳам бир қусури бор эди. У жаҳли чиққанда  болаларини “жувонмарг бўлгур, биринг ўлиб, биринг қолгур” дея бўралаб сўкарди. Бу одати фарзандлари улғайганда ҳам қолмаганди. Бир куни катта ўғли Икромжон онасининг ёнига келиб,  “онажон, нега бизни бундай сўкасиз? Ахир, бу ёмон сўз-ку. 
Батафсил
+1