Френк

 
Гапнинг пўскалласини айтганда: мен Френк билан умуман учрашмаганман. Ҳатто асл корейсча исмини ҳам билмайман. Тасаввурим эримнинг у ҳақида айтиб берган гаплари доирасидагина эди. Улар болалик чоғларида ёнма-ён уйда яшашган, карате тўгарагига бирга қатнашган ва ёшлари улғайгач ҳам елкама-елка бўлишган. Френк бундан йигирма йил аввал Канадага кўчиб кетди ва кичикроқ автомобил эҳтиёт қисмлари магазинини бошқармоқда. У қайнотамнинг опасининг ўғли бўлиб, Канадага кўчиб кетгач исмини Френк деб ўзгартириб олган эди. Бу менинг Френк ҳақида бор билганларим.

Улар икковлашиб елкаларига гитарани илиб, паркка тез-тез бориб туришар, ўзларига шўхлик қилаётган қизларга эътибор беришмасди. Паркда қўшиқ куйлашиб, барзанги йигитлар билан кураш тушишарди. Нишонга ўқ отишда ва курашда Френк доимо ютганлигини эрим оғзидан бол томиб ҳикоя қилиб берарди: »Шундай ошнам бор менинг…»
Батафсил
0

Зулфия Мамасидиқ қизи

 
Баҳор муборак!

Кўкламойни кутдик бетоқат,
Қиш фаслидан сўраймиз узр.
Ифорлари жонларга рохат,
Етиб келдик баҳорга,шукур.

Табиат ҳуш мафтункор рангда,
Тарновлардан сўнди сумалак.
Қуёш кулиб қутлайди тонгда,
Юртдошларим,баҳор муборак!
Батафсил
+1

Олапар

 
Шоди чўпонга қўйлар тегдию,ияги осмонга бўрлаб қолди.Қўйчивон деган бундай хокисоргина бўлмайдими.Йўқ,бу қўйларни  эмас бутун шаҳарни сўраб турган одамдай тутади ўзини...
Қишлоқда нечта хонадон бўлса қўйлари беҳисоб,кимнидир қўйчивон қилиб сайлашадида ойига келишилган сўммани ҳар бир хўжалик қўйларининг сони нечта бўлса,шунга қараб  тўлашади ,азалдан одат шунақа.
Шоди ўзи табиатан сал қўполроқ,кун кўрмаган кун кўрса кундузи ҳам  чироғ ёқади деганларидай шу оддийгина «мансаб»га ҳам ўзини бошқача тутадиган бўлиб қолди.
Одамлар буни фаҳмлашса ҳам,эй бир гуппиласа гуппилабдида шу Шоди ҳам, майлида, шунча қўйни бажариш осонми деб, кулиб қўя қолишарди.
Қишлоқ одамлари самимий ва ишонувчан бўлганлиги учун ҳам Шодининг одатларини яхши қабул қилишар,хафа ҳам бўлишмасди.
Батафсил
+1

Оқ ёмғир

 
…Ёруғликдан иборат поёни йўқ макон. Ўзга ҳеч нарса… фақат… Ёруғлик…
Оқ яктак, оқ иштончада ўғли кўриниш берди. Бутун вужудидан илоҳий бир нур, ажиб майин шуур таралиб турарди. Вужудидан таралаётган ёруғлик ва шуурдан оппоқ эгни-боши оҳиста тебраниб турибди, шу онда беҳад муаттар бир бўй таралдики…
«Дада! Мен… кетяпман…»
У уйқудан уйғонганда субҳидам, ним қоронғулик тарқаб улгурмаган эди. Деразани очиши билан, салқин ҳаво оқими дим хонага ёпирилиб кириб, вужудига ёқимли тароват, руҳига эса ором бағишлади. Чуқур-чуқур нафас олар экан, дилига хиралик, руҳига безовталик индирган туш ҳам тарқагандек бўлди. 
Шифокор ҳузурига 32-35 ёшлар атрофидаги эркак ва жувон чамаси 2,5-3 ёшлар атрофидаги рангпар, чиройликкина болани етаклаб келишди. Онасининг қўлидан маҳкам тутиб олган болакайнинг ҳар бир хатти-ҳаракати, ҳатто атрофга қўрқувдан олазарак боқишлари ҳам ўзига ярашиб турарди. Ота-онаси эса жуда ташвишнок кўринар: уларни бу ерга катта бир дард, умид ва илинж бошлаб келгани юз-кўзларидан шундоққина билиниб турарди.
Батафсил
0

Милтиқ

 
Бу воқеага бир неча йил бўлди. Афридий қабиласидан бўлган Тўмасхон моманд қабилалари яшайдиган тоғли вилоятдан қишлоғига ўтиб кетаётганди. Қўлида милтиғи бор, ҳеч нарсадан қўрқмасди.
Моманд қабиласидан бўлган Банорасхон Тўмасхоннинг елкасидаги ажойиб милтиқни кўриб, ақлини йўқотаёзди. Момандлар бировнинг қўлида яхшироқ қурол кўриб қолишса, мол-жонини ҳам аямай, уни қўлга киритишга уринишади.
Тўмасхон қишлоқдан анча узоқлашганда орқасидан изма-из келаётган Банорасхон бир пана жойдан туриб:
— Ҳой, милтиғингни дарров ташла-да, бу ердан тезроқ йўқол,—деб бақирди.
Тўмасхон дарров катта бир тошнинг панасига ўтиб олиб, овоз чиққан томонга ўқ узди. Афғон ўлса ўладики, қўлидаги яроғини бировга бермайди.
Батафсил
0

Ёнаётган юрак

 
Хулкар

Қалай, салом! Аҳволларинг яхшми?Тўхта, тўхта, ҳа, нима бўлди? Хомушсан? Нечун норозисан бу ҳаётдан, хаётингдан?... Тушунаман, тушунмайди деб ўйлама. Тушунаман зем. Сени тушунмасам кимни тушунай. Билдим мениннг савдом бошингга тушибди. О. Нимасини айтасан ошна. Бу дунёда сендайлар камми? Мендайлар кўпми?Энди нима қилмоқчисан? Уйдагилар қўйишмаяпти. Қўйишмайдида ошна. Ҳамма айб ўзимизда. Капкирни қизиғида босмадик. Энди давримиз ўтдиёв.  Бугун сенга уйланаман десанг . кеча ўтган куни тегишга рози бўладиганлар кетди. Қолдик ошна . қолдик орқасидан армон деган чапагимизни чалиб, уйдагилар қўйишмай тўғри қилади. Улар бу савдоларни сендан мендан яхшироқ билади. Мана сенам тўртинчи курс бўлдинг. Тўртинчи курс яхши курс.Биринчи курсда одам ҳамма нарсага ишонади.
Иккинчи курсда ҳамма нарсага шубҳа билан қарайди...
Учинчи курсда ҳеч нарсага ишонмайди... бу оғир курс.
Тўртинчи курсда донишманд бўлиб қоласан. Сен ҳам хозир шундайдирсан. Тўғри, энди сенга ўргатиб бўлмайди. Ўзингни ҳамма нарсанг бор. Аччиқ ҳақиқатларниг-у бир умрга етадиган сабоқларинг. Бировнинг насиҳатига муҳтож эмасан. Шундай бўлсаям сендан кўра талабаликнинг кўйлагини бир икки ортиқ йиртганман, шунинг  учун дардингни биламан.
Батафсил
0

Арғимчоқ

 
Бу хонадонда ғаройиб маросим бўлмоқда эди. Маъракага қўй сўйилган, мулла айтилган ва барча қариндош-уруғ, таниш билишларга хабар қилинган эди. Ҳовлилар чиннидай тозаланган, катта қозонда қўйнинг калла поччалари ва ўпкаси вақирлаб қайнаб, ҳушбўй хид тараларди. Маҳалланинг катхудо хотинлари нон-чўракларни ёйиб, энди шўрва билан ейишга патир ёпа бошлаган эдилар. Оиланинг ҳамма фарзандлари, ҳатто олисда яшайдиган Сайилхон ҳам етиб келган. Ҳовлига худди ўлик чиққандай оғир сукут чўккан, уйда «тиқ» этган товуш чиқмас эди. Ғаройиб маросим давом этар, кўмишга ҳамма нарса тахт, лекин ўлик йўқ. Уйдагилар шарпасиз юриб, аста-аста гаплашарди. Сайилхон кечаси минг чақиримлик масофа босиб машинада етиб келгани учун мудраб ўтирар, озғин гавдаси ҳатто нафас олаётганида тебранаётганга ўхшарди. Косаларда шўрва келтирилди, меҳмон тузлама сабзавотлар яхши кўргани учун тақсимчаларда келтириб қўйишди. Сайилхон бир нарсадан бесаранжомдай ўзини ҳар ёққа ташлаб тақсимчаларни у ёқ бу ёққа сурарди.
Батафсил
+1

Алдоқчи тунлар

 
Шорн қоронғуси қуйилиб келаётган бир пайтда Нур қўрбоши харсангтошлар панасидан бош кўтариб, кенг ялангликдаги қишлоғи томон маъюс-маҳзун термилди.

Ё раб, ҳувиллаб ётган манов харобазор наҳот унинг ота маскани?! Қани, қир бағрида ёйилиб юрувчи сурув-сурув қўй-қўзилар? Қани, бутун қишлоқни қий-чувга кўмиб юборадиган болалар? Сув баҳона, булоқ бошига қимтиниб-қимтиниб йиғилувчи қиз-жувонлар қани?

Нур қўрбоши ўз қишлоғига уч баҳору уч қишдан бери бу қадар яқин келмаган, ҳувв, ўша илиқ кўклам саҳарида ўн байталга

бир дунё қоракўл тери юклаб, қаршилик савдогарлар билан Қашқар тарафларга отланганида сафарининг бунчалик узайиб кетишини сира-сира кутмаган эди. Ўшанда отаси — кекса чорвадор бой кўзларидан ўт чақнаб турган йигирма беш яшар ўгиини, одатдагидек, ишонч билан фахрлана-фахрлана кузатиб қолганди.
Батафсил
+1

Ўгай она

 
Баъзан хотиралар қалбни тирнайди… Гоҳо шундай бўладики, топганларингдан йўқотганларинг кўпга ўхшаб кетади. Ўксик бир ҳаяжон билан босиб ўтган йўлингга назар ташлаб оласан.
Отаси вафотидан кейин пойтахтда ўқишини давом эттираётган Ҳусан уч-тўрт ойда бир қишлоққа келиб, аясидан хабар олар, ҳар келганда аясини бир юмуш устида учратарди.
Бу сафар борганида аяси эшик супираётган экан. Ишга берилганидан унинг қадам сасини ҳам эшитмади.
– Ая, мен келдим…
Аяси қаддини кўтарди, кўксига туфлаган бўлди: «Капалагимни учириб юбординг, болам», – деди. Кейин бир зум, атиги бир зум у тарафга назар ташлаб турди-да, қўлидаги супургисини улоқтириб, уни бағрига олди.
– Нега ҳаяллаб кетдинг, болам, онанг эмасман-да, онанг бўлганимда бунчалик йўқолиб кетмасдинг, – дея гина қилди.
Аяси уни қучганча турар, елкалари силкинаётганидан унсиз йиғлаётгани сезиларди. Ҳусан аясининг оқариб кўкимтир тус олган сочларини силади, юзига сидирилиб тушган рўмолини пешонасига тортди.
– Нега ундай дейсиз, мен сизни онамдан яхши кўраман. Иш, ўқиш билан вақтим бўлмади.
– Отанг ўлмаганида кундузи ўқирдинг.
Батафсил
+1

Байдамтол соҳилларида


Кутилмаганда ёмғир қуйиб берди. Бир зумда пайдо бўлган лойқа сел чуқур жарликларнн ювиб, кекса арчаларни таг-томири билан қўпориб, йўлидаги тошларни суриб-супуриб, даралар оша шарқираб оқарди. Даҳшатли бу оқим ана шундай шиддат билан бориб, Байдамтолга қўшиларди.
Пишқириб, қутуриб оқаётган дарё ўзини қўйишга жой тополмай, дара бўйлаб шовқин соларди. Қош қорайиб қолган бўлса-да, аҳён-аҳёнда ўркач-ўркач ваҳимали қора тўлқинларнииг жон-жаҳди билан қирғоқ томон ташланишини кўриш мумкин эди. Шиддаткор тўлқинлар куч билан тошларга урилар ва парча-парча бўлиб, яна шовуллаганича қайтиб кетарди.
Яна сал ўтмай сув билан қоя тўқнашиб, дарани гулдурос овозлар қоплаб оларди. Тўлқинлар сиғишмаётгандай бир-бирининг устига мингашарди. Гоҳо-гоҳо айғир каби олишиб, осмонга сапчишарди. Дарё тепасидаги пўлат симга осиб қўйган люлкани ҳозир узиб кетаётгандай туюларди.
Батафсил
+1