Этик

 
Онаси кундузи Лайлони қўшнига қолдириб, ўзи ишга кетади. У тикувчилик цехида ишлайди. Лайло қўшнининг қизи Марям билан ўйнайди. Она-бола Марямларнинг уйидаги бир хонада яшайди. Лайло беш ёшда, Марям эса ундан бир ёш катта.
Бир куни Марямнинг тоғаси қўғирчоқ олиб келди. Ўша куни қизалоқлар қўғирчоқ билан роса ўйнади. Қўғирчоқ Лайлонинг ёнида эди, у эса бутунлай ўзига қолишини хоҳларди. Бироқ Марям:
– Истаганингча ўйна. Фақат қўғирчоқ меники, – деди.
Лайлонинг кўнгли оғриди. Кунботарда онаси келгач, югуриб ёнига борди:
– Ойи, ойи, менга ҳам Марямникидек қўғирчоқ олиб берасизми?
Батафсил
+8

Биринчи қор

 
Ҳабиб одатига кўра эрта турди. Деразанинг табақаларини очганда палатага гупиллаб қор ҳиди урилди. Қор ёғяпти! – Биринчи қор! Оппоқ…
У ҳар куни тонгда югуради. Чиниқиш керак.
Ҳабиб спорт кийимини кийиб, ташқарига отилди. Ҳовлига чиқаверишда мудраб ўтирган қоровул чол унга ҳайрон бўлиб тикилди:
— Ўғлим, бугун қор ёғяпти-ку.
— Ота, бир айланиб келмасам кўнглим тинчимайди.
Қоровул чол ўзи шунақа. Ҳабиб ҳар сафар эрталаб чиқаётганда бир баҳонани айтиб туради. Бир «совуқ» деса, иккинчи гал «ёмғир ёғяпти», дейди. Ҳабиб ҳар сафар шу тахлит жавоб қайтариб, ўтиб кетаверади. Чол унга қараб қолаверади: «Ғалати йигит!»
Батафсил
+3

Ўзбектош Қиличбек

 
Ким бизни оми бир халқ деган бўлса,
Қўйнин пуч ёнғоққа тўлдирган бўлса,
Ўзбек қудратига гар шубҳанг бўлса,
Ҳазрат Навоийдан бир сатр ўқи,
Сўнг биз ҳақимизда билганинг тўқи.

Тарқоқ мамлакатни айлаб якқалам,
Турк қаддин кўтарди боши бўлган хам,
Шоирлар султони азиз, муҳтарам,
Ҳазрат навосидан бир сатр ўқи,
Сўнг ўзбек ҳақида эртагинг тўқи.
Батафсил
+3

Инсон тақдири

 
Юқори Донда урушдан кейинги биринчи баҳор ниҳоятда яхши келди, бундақаси жуда камдан-кам бўлади. Мартнинг охирида Азов бўйларидан илиқ шамол эсди-ю, Доннинг чап қирғоғидаги қумлар икки кун ичида яп-яланғоч бўлиб қолди, даштлардаги қор тиқилиб ётган жар ва ўралар кўпчиди, дала анҳорлари музларни синдириб, шовқин солиб оқа бошлади. Йўлдарда қарийб от-улов ўтолмайдиган бўлиб қолди. Йўлларнинг расвоси чиққан ана шу ёмон кунларда йўлим Букановская станицасига тушиб қолди. Манзил-ку унча олис эмас эди, жуда борса олтмиш километрча келарди, лекин етиб олиш осон бўлмади. Жўрам билан мен кун туғмай йўлга чиқдик. Икки тўриқ от ён қайишларини таранг қилиб, оғир бричкани зўр-базўр тортиб борарди. Ғилдираклар қор ва музларга қоришиб, намиқиб ётган қумга нақ гупчагигача ботиб кетарди, бир соатдан кейин эса отларнинг биқинларида, қоринбоғларида ва юпқа тортқилари тагида оқ момиқ кўпиклар пайдо бўлди, эрталабки салқин ҳавода от тери анқиди, жабдуқларга кўп суртиб юборилган мойнинг қизиган арава ёғига ўхшаш ўткир ҳиди димоққа ура бошлади.
Батафсил
+1

Нотавон кўнгил

 
Макарио деганлари бу, йигирма йилдан буён юрагидаги ягона орзусининг ушалишидан умидвор, эгнида жулдур кийиму очликдан тинмай ҳиқиллайверадиган ўн битта боланинг отаси бўлган қишлоқлик бир дарахт кесувчи. Оиласи билан зўрға тиқилиб яшайдиган, тоб ташлаб, путури кетган хароба уйининг ўрнига у, жон-жаҳди билан мол-дунёю ҳавас қилгулик уй-жойни орзу қилмасди. Ўтинчининг истагини қондирувчи бирдан-бир нарса бу бор-йўғи қовурилган курка гўшти бўлиб, ўшани ҳам у оч гўдаклардан нарида, хилват бир жойни топиб, барини бир ўзи ёлғиз, бус-бутунлигича ейишни орзу қиларди, холос.Қорни қачон тузук-қуруқ тўйганини ҳам билмаган бу ўтинчи, ҳар куни эрталаб, хоҳ у бегим куни бўлсин, хоҳ таътил – қоронғи тушганда елкасида бир боғлам ўтинни ортмоқлаб келиш учун тонготарда ўз маконини тарк этиб, ўрмонга йўл оларди.
Батафсил
+3

Гуландом Умарова

 

ПУШАЙМОН
(ҳикоя)

Ариқ ёқасидаги мажнунтол шамол уюридан эгилган қаддини кўтаролмай ҳалак. Қаттиқ шамол етмагандек ҳаво ҳам жуда дим кўринади. Иссиқнинг зўридан тили осилган, оғзини катта очиб, кўзларини мажолсиз юмиб-очаётган қора семиз ит дарахт салқинидан ҳам чора тополмай ўрнидан турди. Йўл ёқалаб юрди, гоҳ йўл ўртасига ўтиб кетар, боши айлангудек бехафсала, қадамлари бежо. Тўсатдан оқ жигули итни катта йўл ёқасига ирқитиб юборди. Машина сал юриб тўхтади ва яна йўлида давом этиб кетаберди.Салқин туннинг сокинлиги икки ёшнинг жонига оро кирибдими, севишганлар қўл ушлашиб катта кўча бўйлаб борарди. Йигит қизни ҳеч қўйворгиси йўқ, ёрини бироз бўлсада олдида туриши учун юлдузларни санаб берар, яна тинмай қизнинг гузал чеҳрасига термулиб, уни ҳижолат қиларди.– Ёнимда борлигингиз учун бугун ой чиқмай қўя қолди гулим. Сизни тонг қўйнига элтмагунимча тинч бўлмайман бу тун. Қиз ножўя ҳурсингандай беғубор кўзларини олиб қочди.
Батафсил
+2

Исломбек Султонов

 
Ишқда шоҳман, пойингизнинг пояндози,
Азоблашдан ахир бир он толасизми?
Изҳоримга гулим энди бўлинг рози,
Юрагимни берсам асрай оласизми?

Ишқ шаробин ичайликда қониб-қониб,
Кулдай бўлдим, ҳажрингизда минг бор ёниб,
Айтинг қани, сизга бугун бир ишониб,
Юрагимни берсам асрай оласизми?
Батафсил
+4

Обид Қўлдош

 


САИДА ЛАММА*
(ҳикоя)
Саида Ламманинг ёлғиз Ёдгори ўлди. Отасининг дийдорини кўролмай дунёга келди-ю, кетди.Ламма мункиб қолди. Убай трактирчи уч-тўрт сўм ёрдам қилган бўлди-ю...
Ламма чечан эди. Камгап, хаёлпарастга айланди. У таптортмас, шартаки, довруқталаб эди. Тўй-маъракага чиқолмай қолди.
Ламма ҳатто ўзига кафанлик олмаган экан, ғассолнинг олдида довдираб, пассайди. Уч кун деганда Ламманинг сочига оқ тушди. Кўзлари киртайиб, ўзига-ўзи гапирадиган бўлди.
Бир куни лойпўтти ўйнаб турган болаларга узоқ тикилиб, симёғоч билан тўқнашиб кетди.
Ламмадан путур кетган эди.
У нураётган обидага ўхшарди.
Батафсил
+1

Нигора Ғаниева

 
Дарахтда хазонлар- сарғимтир хабар.
Вужуд нигоҳ бўлиб йўлга термулар.
Шу пайт сиз ухлайсиз бошқа шаҳарда,
Қалбим иқроридан қолиб бехабар.

Масофалар олис, манзиллар айро.
Хаёл - нимадир у? (Бехудуд маъво.)
Сизни ўйламоқлик- гуноҳдир балки,
Лек сизни унутмоқ - энг катта хато.
Батафсил
+3

Автобусдаги қиз

 
Қоронғу, аммо мусаффо осмонда юлдузлар чарақлаб турган, ён-атрофдан қурбақаларнинг қуриллаши-ю, чигриткалар чир-чири эшитилаётган ажойиб ёз тунларининг бирида Аҳмад одатдагидек ўз хонасида инглиз тилидаги китобни варақлаб ўтирарди. Доим шундай қилади. Кун бўйи университетда инглиз тилидан ўқувчиларга дарс беради. Кечқурун эса чет элдан олиб келган инглиз тилидаги бадиий китобларини ўқийди.
 Йигит соатига қаради. Тунги соат 00:25. Машҳур “Узуклар ҳукмдори” асарини берилиб ўқиганидан вақт ўтганини ҳам сезмай қолибди.
-Вақт ҳам алламаҳал бўлиб қолибди, - деб китобини ёпди. - Энди ухлаш керак.
Аҳмад чироқни ўчиришга тараддудланиб турганида, қўл телефонига СМС келди.
-Ийе, интернет ёниқ қолибди-ку!
Йигит Телеграмга келган хабарни очди.
-Хайрли оқшом. Яхшимисиз?
Батафсил
+4