Икки ёшнинг учрашуви

 
Қизга “Лайло” деб номланган кафе ҳашамдор, лекин файзсиз кўринди. Ёниб турган турли чироқлар, кираверишга осилган гумбазсимон қандилу, деворга ёпиштирилган гул қоғозлар, турфа картиналар ҳам қизни ғашлантирар, бўғарди. Бунинг устига кафе ичкариси ҳам кўчадан фарқ қилмас даражада совуқ. Қизғиш рангдаги мебелда мудраб ўтирган соқолли бир кишини айтмаганда, кафеда бошқа хўранда ҳам йўқ. Иситкичлар ишламаётганлиги учун бўлса керак, деб ўйлади қиз. У боятдан бери совқотар, бунинг устига туфлиси бирдан торайиб қолгандай оёғини қисарди. Йигит эса тўлқинланиб гапирар, афтидан сабрли тингловчи топилганидан хурсанд эди. Қиз жунжукканча, тишларини бир-бирига урар, серкиприк қора кўзлари ёшланарди.
Батафсил
+2

Севгининг қудрати

 
Баҳор чиқиши билан отам уйга икки нафар уста йигитни бошлаб келди. Уйнинг ичи-сиртини қумсувоқ қилиб суваш, кўчага қараган иккита деразани жойидан кўчириб, ўрнига янгисини ўрнатиш керак эди. Отам усталарга бажариладиган ишлар кўламини кўрсатиб чиқди. Икки акам ҳорижда ишлашяпти. Кузга келишса, тўй қилмоқчимиз. Икковига ҳам қиз фотиҳа қилинган. Каттаси − Раҳмат акамга қўшни қишлоқдаги узоқроқ қариндошимизнинг опам тенги қизини танлашди, кичиги Исмат акам эса туман марказидаги дўконлардан бирида сотувчи бўлиб ишлаб юрганида ўзи топган. Отам суриштириб билса, қуда бўлмишнинг онаси асли ўзимизнинг қишлоқдан бўлиб чиқди. Шу сабаб рози бўлиб, уч-тўрт киши бўлиб боришиб, “белги” қилиб келишган.
Батафсил
+1

Кумуш Ўсарова

 
Ҳайратдан очилди куртакнинг кўзи,
Шамоллаган ерга нур бўлди даво.
Кўклам эшигимдан кирмасдан туриб,
Ишқ, сенинг келишинг айни муддао!

Шунча йил қудуққа айтилди изҳор,
Охир нафақага қўл қўйди кўнгил.
Кўрмаган кунига мотам улашиб,
“Чайқалиб-чайқалиб садр тушди дил”.
Батафсил
+4

Ҳам олма, ҳам юлдуз

 
Икки томонида баланд арча дарахтлари қад кўтарган тошлоқ йўлдан ҳорғин кетиб борарди. Ўнг томонда кўпқаватли бетон уйлар терилиб кетган бўлиб, улар тугаган жойда бир тоғ кўринарди. Тоғ худди чалқанча тушганича оғзини очиб осмонга юзланиб ётган оёқлари узун аёлга ўхшарди. Қўшни аёллар қўлларидаги бўш саватлар билан гўшт, нон ва сут излаб чопишган ёки узундан узун навбатларга турган чоғларида ўзаро гап сотишиб, уни «ухлаётган гўзал» деб аташарди.

Бозорчага етганида болалар тўп ўйнашаётган жойда тўхтади. Кун ботар чоғидаги ғира-шираликда болаларнинг чеҳралари кўринмасди. Аммо уларнинг қичқириқлари овози араваси олдида турган аравачининг овозини ўзига сингдириб юборарди. Арава серсув қизил олмаларга тўла эди. Аравачи қичқирди. Аммо «олма» деган сўз эшитиларди.
Батафсил
+2

Ҳаётга муҳаббат

 
Улар оқсоқланиб сойга томон тушиб борардилар. Ҳамроҳлардан бири, олдинда бораётгани тошлоқ ерда қоқилиб гандираклаб кетди. Иккаласи ҳам чарчаб ҳолдан тойган ва тишини-тишларига қўйиб тақдирга тан берганликлари юзларидан кўриниб турарди — бу узоқ вақт чеккан қийинчиликлари оқибати эди. Орқаларидаги қайиш билан тортиб боғланган оғир юклари елкаларини эзарди. Иккаласида ҳам биттадан милтиқ. Иккаласи ҳам букчайиб кўзларини ердан узмай борардилар.
— Қани энди яшириб қўйган жойимиздаги ўқлардан ҳозир иккитагинаси бўлса, — деб қўйди улардан бири.
Азбаройи мадорсизликдан овози заиф чиқди. У жудабеҳафсалалик билан гапирарди. Тошларга урилиб, кўпикланиб оқаётган сутдек оппоқ сувга энди оёқ босган шериги эса унга ҳеч нарса деб жавоб бермади.
Иккинчиси ҳам шериги орқасидан сувга тушди.
Батафсил
+1

Ҳисобот

 
Ўзбекдек ўзига ўзи ғалва орттириб, ўз қобиғига ўз ихтиёри билан ўралиб, кундалик ташвишларга кўмилиб яшайдиган халқ бу оламда тағин борми экан?! Ҳар бир ўзбекнинг бошида бир дунё ташвиш – дунё ташвиши: уйланиш, ўғил-қизларни ўстириб-ундириш, уларга сеп йиғиш-уй қуриш, кейин узатиш-уйлантириш, хуллас, иш, иш, иш: на ҳузур, на ҳаловат,на сафар, на саёҳат, на ором, на фароғат!.. Шунга яраша... Майли, ҳеч ким «Мана, фидойи ўзбек!» деб ҳайкал қўймасин. Майли, миннатдор бўлиб раҳмат ҳам айтмасин. Ақалли ёмонотлиқ қилмай, бир оғизгина «Eй, яшанг-э, омон бўлинг-э!» деса экан!.. «Туя лўк-лўк этади, устида карвон ўтади». Холбуки туянинг ўзи ҳам дунёнинг устуни эмас! Лўкиллай-лўкиллай бу оламдан ўтади-кетади кунлардан бир куни!..
Батафсил
+1

Куйган шаҳар

 
Кампир етмишларга борган, чўпдай озғин, ияги эртаклардаги ялмоғиз кампирнинг иягидай олдга туртиб чиққан, лаблари ҳаётнинг шўриш азобларини татиб кўраверганидан тиришиб-буришиб қолгандай сўлғин ва қуруқ, бурни сўппайган, киртайган кўзлари чуқур ботган – маъюс боқар, аммо жаҳли чиққанида нафақат кўзлари хунукдан хунук чақчаяр, балки бутун юзида қўрқинчли ифода пайдо бўларди, қоқсуяк гавдаси эса хиёл эгик, лекин жуда серҳаракат, чаққон, кийимлари эса ҳамиша тоза ва оҳорли эди.

У ғира-шира қоронғида ачиган-чириган ҳидлар анқиган мева-чева бозорига одатдагидай ҳаммадан олдин келди. Бир қўлида қўш термос ва бошқа қақур-қуқурлари ортилган яп-янги аравача, иккинчи қўлида каттагина тўрвахалта. Тез юрганидан ҳарсиллаб нафас оларди. Кампир аравачани тортиб келаркан, қадди янада эгилар, шунинг учун ҳам кўйлагининг олд этаги узунроқдай кўринарди.
Батафсил
+1

Арчаларга хат

 
Жгунаи қўрқиб кўзини очди – уни тушлар қийнаб юборганди.
Довдираганича кўрпага ўтирди, тунги арвоҳлар унга тинчлик бермасди. Ўрнидан турди, яланг оёқларини лойлари қуриб қолган этикка тиқди-да, сўқмоқ билан Берининг уйига қараб юрди.
Қуёш шарқий уфқнинг чеккасидан анча кўтарилганди. Қўшни аёллар Берининг уйи олдида тўпланиб нима ҳақдадир шивирлашишарди. Берининг хотини уларнинг ёнида эди. У кафтини иягига тираганича уйининг деразаси томон тез-тез қараб, оғир уфлаб қўярди.
Батафсил
+1

Адабиёт ўладими?

 
Бундан роппа-роса йигирма йил илгари, мустақиллигимизнинг дастлабки кунларида таниқли ёзувчи Шукур Xолмирзаевнинг «Адабиёт ўладими?» мақоласи кенг адабий жамотачиликда жиддий баҳс-мунозара уйғотган эди. Ушбу савол ҳанузгача адабий танқидчлилик, адабий давралардаги бўлган мунозараларда эътибордан тушмай келаётир. Xўш? Шукур Xолмирзаев мақоласида нима ҳақида фикр юритган эдики, йиллар ўтса-да, адибу шоирлар, олиму зиёлилар ушбу саволга бот-бот мурожаат этиб келмоқда? Саволлар бисёр, жавоблар эса турлича. Масала моҳиятига теран назар ташласангиз, ҳеч иккиланишсиз айтиш мумкинки, ёзувчи адабиётнинг ўлиш-ўлмаслиги эмас, муҳими бошқа бир масала хусусида изтироб чекканлиги аёнлашади.
Батафсил
+1

Маъруф Менглининг митти ҳикоялари

 
Маъруф Менгли ( Манглиев) - 1990 йилнинг 13 августида Хоразм вилоятининг Боғот туманидаги Деҳқонбозор қишлоғида туғилган.
Ёш ижодкорнинг биринчи китоби “Зериктирмас ёлғизлик” (Хоразм нашриети).

***
РАССОМ

Жуда кўп ўйландим. Ё илҳомим келмаяпти, ё ғоя тополмаяпман... Бир мўжиза рўй берса-ю шох асар яратсам. Унда дунёнинг энг нозик ва нафис гўзаллиги номоён бўлса... Руҳим енгиллашиб ижод чарчоғидан креслога чўксаму ҳаёллардан ранг  олган гўзалликка маҳлиё бўлсам.
Барибир ожизлик қилдим, тўғрироғи қоғоздаги мусаффоликни бузолмадим.
Батафсил
0