Бахт ҳаммага ярашар



Қишлоқнинг чеккасидаги ўн йилдан бери тирноқча ўзгариш кирмаган уйнинг деворига таппи ёпаётган, озғин, сочларига оқ оралаган, ёзда қуёш куйдириб, қишда изғирин кўкартириб, асл рангидан ном-нишон қолмаган хотинни тасаввур қилинг. У қаватига тушиб молнинг тезагини юмалатаётган жужуқларига ачиниб қарайди, ич-чидан эзилиб “манглайинг шўр бўлмаса, менинг этагимдан тушармидинг” деб, томоғига бир неча йилдан буён тиқилиб қолган, ёнғоққа ўхшаган бир нимани ютиб-ютолмай тикилади. Шаҳардаги докторларнинг айтишича, бу  ёнғоқ ҳам, данак ҳам эмас, бу туюлиб қолган нервми... хуллас шунақа дард эмиш.

“Қўрқма”ни ўқиб Жавлондан камроқ, қўйлардан кўпроқ севиндим


Жавлон Жовлиевнинг “Қўрқма” романини ўқишга киришиб, асар оҳангини ҳис қила бошлаганимда, кундалигимга “Биз Тошкентга келишни қаҳрамонликка менгзаган бир пайтда “Қўрқма” романи ёзилишининг ўзи жасорат!” деб ёзган эканман ва ўқиб бўлганимда қўшимча қилсам қилдимки, афсусланмадим.
Бу асар виждонни қийнайди, бўғади, юзингга тупуради, бир сўз билан айтганда, бугунги жамиятнинг кўзгуси бўлиб хизмат қилади. Тўғри, кўп мақтасам “Жавлонни арағини ичган экан” деб ўйлашингиз мумкин. Аммо сиз араққа мендан камроқ, Эшонқул бободан кўпроқ қизиқасиз*, шу сабаб мени ҳаяжонини яширолмаган ўқувчи сифатида, айбситмайсиз.

“Дуэл”да рақибларни руҳи билан ҳисоблашиш керак



“Дуэл” лойиҳаси кўпгина тадбирлардан фарқли ўлароқ, ўз зиммасидаги вазифани оқламоқда. Навбатдаги беллашувни очиб берган Нодира Афоқованинг ингичка шеърлари-ю, Дилором Эргашеванинг замонавий ғазаллари шеърият оламига қадам қўяётган кўпгина ёшларга дарс бўлди. Айниқса, Нодира опанинг “бепушт оғушлар...”, “бу итлар айшини сурса...” иборалари  инсониятга тутилган кўзгу каби янгради.
Кейинги жуфтлик Мажнуна билан Шоҳсанам Нишонова. Тўғриси, уларнинг шеърларида фарқ катта. Аввало, шуни айтишим керакки, бундан кейин рақибларни руҳи билан ҳисоблашиб танлаш керак. Бири тоғдан келиб, бири боғдан келиб турса, одам анча қийналади. Ва даврага чиққан рақиблар бир-бирини тўлдириб кетиши, фақат ўзини эмас томошабинни ҳам тушиниши, аудитория муҳит  билан ишлаши керак.

Маъруфнинг иншоси



21 октябрь – ўзбек тилига Давлат тили мақоми берилган кун

Маъруф исмли синфдошим бўларди. У орқа партада ўтирар, дўстлари ҳам кам эди. Очиғини айтганда, уни устидан кулардик, мазах қилардик, хуллас, бутун мактаб уни «Маюф» деб чақирарди. Устоз­лар қийналмаслиги учун бўлса керак, уйга вазифаларни аҳён-аҳёнда сўрамаса, сўрамасди ҳисоб.
Унинг кундалигида фақат уч ва тўрт баҳоларни учратиш мумкин эди. Беш баҳо анқонинг уруғи. Қайсидир устоз, масалан, ҳаммага бирдек ёқадиган ва унинг дарси дарс сифатида муҳим ўрин тутмаган расм устозимиз, Маюфнинг «жўмраги қийшайган чойнак-пиёласи»га «болачали беш» қўйиб, унинг бир кунлик илжайиб юришини таъминларди, холос.

Халқ шоирини халқ ҳам таниши керак!


Доим бир нарсани ўйлайман, одам боласи фаришта бўлолмайди. Демак, у расмлар кўргазмасига кириб борганда ўзининг кечинмаларини ёки ўз дидага хос расмни қидиради, кафега кириб борганда бегона таомни буюрмайди. Ўзига таниш бўлган маҳсулотлардан тайёрланган егулик айтади. Бозордан ҳам ўз эҳтиёжига қараб, харид қилади. Хўш, халқ ижодкордан нимани кутади?
Очиғини айтганда, бугунги адабий жараён ҳаволаниб кетди. Ким одамларга тушунарсиз руҳда ёзса, ўшанинг ошиғи олчи бўладигандек кайфият пайдо бўлмоқда.

Бек Али



ОТАМНИНГ МАКТАБДА ИШИ БОР ЭДИ

Ўша йил жудаям ёмғирли келди,
Томчи ўтди кулбаларнинг томидан.
Юпунлигу намгарчиликлар
Ўтиб кетди одамларнинг жонидан.
Қўшни чол нолиди, ҳамда сўкиниб
Қуюқ булутларга тикилаверди.
Овулдишларимнинг умид гуллари
Шилта жўякларга эгилаверди.
Деҳқонлар нолиди — ғирт бекор эди,
Отам шукр қилди, ғамгин ўйларга
Вақт топа олмади недир суйларга,
Отамнинг мактабда иши бор эди.
  • Яндекс.Метрика