Шаҳзод Эргашалиев



Умидчироқ
(ҳикоя)
      Тун ярмидан оққан, атроф жимжит. Фақат ҳовлига экилган анвойи гуллар орасидан чигирткаларнинг тинимсиз чириллаши эшитилиб туради. Узоқ-узоқларда ит улийди. Айвон пештоқидаги чироқ пешайвонга бир текисда нур сочади. Унинг шуласи қўнғизу, чивинларни оҳанрабодек ўзига тортади.
       Садоқат уйғониб кетиб, ёнини пайпаслаб кўрди. Эри йўқлигини билгач, кўзларини аранг очиб, уйқу аралаш тўғридаги деворга илиб қўйилган осма соатга назар ташлади. Вақт алламаҳал бўлган бўлса ҳам, эри ҳали кўчадан бери келмабди. Дилмурод авваллари бундай эмасди. Яқин-яқиндан шунақа «қилиқ» чиқариб олди. Сўфи уйғонмасдан кўчага чиқиб кетадию, ярим тунда остона ҳатлаб яна уйга кириб келаверади.
Батафсил
+6

Осмон остидаги сир


Хайринисо худди ақлдан озган каби бошини чайқаб, эрининг ёқасига чанг солди:
– Мени ўлдир! Мени ўлдирақол! Менга ит тегиб бўлди. Мен хор бўлдим. Нега бақрайиб турибсан. Гумонам сендан эмас… Сен ношудсан! 
Аёл уввос тортиб йиғлади-да, ўзини эрининг оёғи остига ташлади. Икки дунёси қоронғу тортган Тўлқин танк карахт аҳволда, бояги хушҳолликдан асар ҳам қолмай ичган виноси бурнидан булоқ бўлиб гарангсираб турарди. Кайфи тарқаб, ҳуши учган Тўлқин танк бошига кирган оғриқдан иҳраб юборди. Аёлнинг хиёнат қилганини англаб, ўзини қўярга жой тополмай қолди. Ярадор арслондай ўкирди. Ерда ғужанак бўлиб ётган хотинини юзи аралаш тепиб юборди-да, ҳовли эшигидан кўчага отилиб чиқди. Боши оққан томонга йўл олди. У кўз ёшларини тутиб туролмас, бўғзида қон-зардоб оқиб ихрар, бу дунёда нималар бўлаётганини англаб-англамай тепалик томон югургилаб борарди. Ҳаллослаб, ҳарсиллаб бораркан нималардир деб ғулдирар, сўкинарди.
Батафсил
+4

Қишлоқ кўчасидаги болалар


Боғ панжараси ёнидан араваларнинг ўтиб бораётгани эшитилди, баъзан уларни сал-пал чайқалиб турган барг-япроқлар орасидан ҳам кўриб қолардим. Уларнинг жазирама иссиқда қуриб-қақшаб кетган кегай ҳамда шотилари шунақанги ғичирлардики! Даладан қайтаётган ишчиларнинг бундан кулишаётганини кўриб, одам уялиб кетарди.
Мен ота-онамнинг боғида, дарахтлар орасида, абжиргина арғимчоғимизда дам олиб ўтирардим.
Батафсил
+7

Биринчи қор

 
Ҳабиб одатига кўра эрта турди. Деразанинг табақаларини очганда палатага гупиллаб қор ҳиди урилди. Қор ёғяпти! – Биринчи қор! Оппоқ…
У ҳар куни тонгда югуради. Чиниқиш керак.
Ҳабиб спорт кийимини кийиб, ташқарига отилди. Ҳовлига чиқаверишда мудраб ўтирган қоровул чол унга ҳайрон бўлиб тикилди:
— Ўғлим, бугун қор ёғяпти-ку.
— Ота, бир айланиб келмасам кўнглим тинчимайди.
Қоровул чол ўзи шунақа. Ҳабиб ҳар сафар эрталаб чиқаётганда бир баҳонани айтиб туради. Бир «совуқ» деса, иккинчи гал «ёмғир ёғяпти», дейди. Ҳабиб ҳар сафар шу тахлит жавоб қайтариб, ўтиб кетаверади. Чол унга қараб қолаверади: «Ғалати йигит!»
Батафсил
+3

Гуландом Умарова

 

ПУШАЙМОН
(ҳикоя)

Ариқ ёқасидаги мажнунтол шамол уюридан эгилган қаддини кўтаролмай ҳалак. Қаттиқ шамол етмагандек ҳаво ҳам жуда дим кўринади. Иссиқнинг зўридан тили осилган, оғзини катта очиб, кўзларини мажолсиз юмиб-очаётган қора семиз ит дарахт салқинидан ҳам чора тополмай ўрнидан турди. Йўл ёқалаб юрди, гоҳ йўл ўртасига ўтиб кетар, боши айлангудек бехафсала, қадамлари бежо. Тўсатдан оқ жигули итни катта йўл ёқасига ирқитиб юборди. Машина сал юриб тўхтади ва яна йўлида давом этиб кетаберди.Салқин туннинг сокинлиги икки ёшнинг жонига оро кирибдими, севишганлар қўл ушлашиб катта кўча бўйлаб борарди. Йигит қизни ҳеч қўйворгиси йўқ, ёрини бироз бўлсада олдида туриши учун юлдузларни санаб берар, яна тинмай қизнинг гузал чеҳрасига термулиб, уни ҳижолат қиларди.– Ёнимда борлигингиз учун бугун ой чиқмай қўя қолди гулим. Сизни тонг қўйнига элтмагунимча тинч бўлмайман бу тун. Қиз ножўя ҳурсингандай беғубор кўзларини олиб қочди.
Батафсил
+2

Обид Қўлдош

 


САИДА ЛАММА*
(ҳикоя)
Саида Ламманинг ёлғиз Ёдгори ўлди. Отасининг дийдорини кўролмай дунёга келди-ю, кетди.Ламма мункиб қолди. Убай трактирчи уч-тўрт сўм ёрдам қилган бўлди-ю...
Ламма чечан эди. Камгап, хаёлпарастга айланди. У таптортмас, шартаки, довруқталаб эди. Тўй-маъракага чиқолмай қолди.
Ламма ҳатто ўзига кафанлик олмаган экан, ғассолнинг олдида довдираб, пассайди. Уч кун деганда Ламманинг сочига оқ тушди. Кўзлари киртайиб, ўзига-ўзи гапирадиган бўлди.
Бир куни лойпўтти ўйнаб турган болаларга узоқ тикилиб, симёғоч билан тўқнашиб кетди.
Ламмадан путур кетган эди.
У нураётган обидага ўхшарди.
Батафсил
+1

Автобусдаги қиз

 
Қоронғу, аммо мусаффо осмонда юлдузлар чарақлаб турган, ён-атрофдан қурбақаларнинг қуриллаши-ю, чигриткалар чир-чири эшитилаётган ажойиб ёз тунларининг бирида Аҳмад одатдагидек ўз хонасида инглиз тилидаги китобни варақлаб ўтирарди. Доим шундай қилади. Кун бўйи университетда инглиз тилидан ўқувчиларга дарс беради. Кечқурун эса чет элдан олиб келган инглиз тилидаги бадиий китобларини ўқийди.
 Йигит соатига қаради. Тунги соат 00:25. Машҳур “Узуклар ҳукмдори” асарини берилиб ўқиганидан вақт ўтганини ҳам сезмай қолибди.
-Вақт ҳам алламаҳал бўлиб қолибди, - деб китобини ёпди. - Энди ухлаш керак.
Аҳмад чироқни ўчиришга тараддудланиб турганида, қўл телефонига СМС келди.
-Ийе, интернет ёниқ қолибди-ку!
Йигит Телеграмга келган хабарни очди.
-Хайрли оқшом. Яхшимисиз?
Батафсил
+4

Икки ёшнинг учрашуви

 
Қизга “Лайло” деб номланган кафе ҳашамдор, лекин файзсиз кўринди. Ёниб турган турли чироқлар, кираверишга осилган гумбазсимон қандилу, деворга ёпиштирилган гул қоғозлар, турфа картиналар ҳам қизни ғашлантирар, бўғарди. Бунинг устига кафе ичкариси ҳам кўчадан фарқ қилмас даражада совуқ. Қизғиш рангдаги мебелда мудраб ўтирган соқолли бир кишини айтмаганда, кафеда бошқа хўранда ҳам йўқ. Иситкичлар ишламаётганлиги учун бўлса керак, деб ўйлади қиз. У боятдан бери совқотар, бунинг устига туфлиси бирдан торайиб қолгандай оёғини қисарди. Йигит эса тўлқинланиб гапирар, афтидан сабрли тингловчи топилганидан хурсанд эди. Қиз жунжукканча, тишларини бир-бирига урар, серкиприк қора кўзлари ёшланарди.
Батафсил
+2

Ҳаётга муҳаббат

 
Улар оқсоқланиб сойга томон тушиб борардилар. Ҳамроҳлардан бири, олдинда бораётгани тошлоқ ерда қоқилиб гандираклаб кетди. Иккаласи ҳам чарчаб ҳолдан тойган ва тишини-тишларига қўйиб тақдирга тан берганликлари юзларидан кўриниб турарди — бу узоқ вақт чеккан қийинчиликлари оқибати эди. Орқаларидаги қайиш билан тортиб боғланган оғир юклари елкаларини эзарди. Иккаласида ҳам биттадан милтиқ. Иккаласи ҳам букчайиб кўзларини ердан узмай борардилар.
— Қани энди яшириб қўйган жойимиздаги ўқлардан ҳозир иккитагинаси бўлса, — деб қўйди улардан бири.
Азбаройи мадорсизликдан овози заиф чиқди. У жудабеҳафсалалик билан гапирарди. Тошларга урилиб, кўпикланиб оқаётган сутдек оппоқ сувга энди оёқ босган шериги эса унга ҳеч нарса деб жавоб бермади.
Иккинчиси ҳам шериги орқасидан сувга тушди.
Батафсил
+1

Ҳисобот

 
Ўзбекдек ўзига ўзи ғалва орттириб, ўз қобиғига ўз ихтиёри билан ўралиб, кундалик ташвишларга кўмилиб яшайдиган халқ бу оламда тағин борми экан?! Ҳар бир ўзбекнинг бошида бир дунё ташвиш – дунё ташвиши: уйланиш, ўғил-қизларни ўстириб-ундириш, уларга сеп йиғиш-уй қуриш, кейин узатиш-уйлантириш, хуллас, иш, иш, иш: на ҳузур, на ҳаловат,на сафар, на саёҳат, на ором, на фароғат!.. Шунга яраша... Майли, ҳеч ким «Мана, фидойи ўзбек!» деб ҳайкал қўймасин. Майли, миннатдор бўлиб раҳмат ҳам айтмасин. Ақалли ёмонотлиқ қилмай, бир оғизгина «Eй, яшанг-э, омон бўлинг-э!» деса экан!.. «Туя лўк-лўк этади, устида карвон ўтади». Холбуки туянинг ўзи ҳам дунёнинг устуни эмас! Лўкиллай-лўкиллай бу оламдан ўтади-кетади кунлардан бир куни!..
Батафсил
+1