Изабелла

 
Герцог Браччано, яъни Паоло Орсини хотинининг вафотидан сўнг ғалати ҳунарлар чиқара бошлади. У Тоскан герцогининг йигирма бир ёшли қизи Изабелла Медичига уйланди. Бу никоҳнинг
бошида куёв ва келиннинг ота-оналари туришди. Тўй узил-кесил аниқ бўлгандан сўнг кекса Орсини ўғлини чақиртирди-да, баландпарвоз ва таъсирли сўзлар билан бу никоҳнинг нечоғлиқ манфаатли эканини далил-исботлар билан унинг миясига қуйди. Паоло тишини тишига қўйиб, унинг гапларини охиригача тинглади. Нима бало, деб ўйладиу, отам қандайдир ясси кўкрак, сариқ машак, миясига хурофот ин қурган бир роҳибани менга хотинликка олиб бермоқчими дейман. Паоло ҳамма гапни у қулоғи билан эшитиб, бу қулоғидан чиқарди-да, кекса Орсинига бошини эгиб миннатдорчилигини билдирди, сўнг тўп ўйнагани чиқиб кетди.
Батафсил
0

Қувончбек Каримов

 
Кунлар ўтаверди соврилиб елдай,
Сочга қиров инди, янги дард дилга.
Сенсиз яшолмасам керак дегандим...
Ёлғиз бораяпман буюк манзилга.

Ёлғон. Тилларимнинг сафсаталари,
Соғинмай қўйганман, эсламайман ҳам.
Камайиб қолмадим яшаяпманку,
Охир унутарман! Ахир ўлмасам!
Батафсил
+1

Мени сев

 
Ўша кун ёдимда. Куз эди. Ёмғир шориллатиб қуярди. Ёмғиркўш остида иккимиз бошларимизни бир биримизга суяб асфалтда оқаётган ёмғир сувларига тикилганча тек қотган эдик. Майин, совуқ ҳаво гўё иккимизни бир-биримизга чирмар эди. Оёқларимиз тиззаларимизгача хўл бўлсада вужудларимизда олов ёнарди. Нафис крепдешин мовий рангли кўйлагингни елканг узра ёпилиб турган жойлари кафтларимга тегиб турибди. Ёмғирпўш тутган қўлларим нозик билакларингга суркалиб кетади. Шунда вужудимда ўт ёнади. Сен қандай ҳолда эканлигингни билмайману, аммо мен чўғдек ўртанардим. Ёғаётган ёмғирнинг салқини сезилмасди. Ҳаводаги тунд намгарчилик кайфиятимни тушириш ўрнига аксинча юксакка кўтаргандай эди. Чунки ёнимда сен бор эдинг. Тўлишган ойдек чеҳрангдаги ёруғлик оламимни чароғон этган эди. Гоҳ ерга боқишинг, гоҳ кўзларимга қараб қўйишинг борлиқ оламимга нур бағишларди.
Батафсил
0