Муҳим иш

Эрталаб мактабга келсам директоримиз Қўзивой ака коридорда уёқдан-буёққа бўзчининг мокисидек сабрсизланиб қатнаб турган экан. Мени кўриб бирдан юзи ёришди:
— Вақтида келдинг-да. Эртоевни туман марказига муҳим иш билан юборгандим.  Унинг дарсини бугун сен ўтказиб тур, ука!
— Ахир алгебрага тишим ўтмайдику, — дедим иккиланиб.
Шаҳарда қайноқ талабалик давримга нуқта қўйиб, қишлоғимиздаги  мактабга  кимё ўқитувчиси бўлиб келганимга эндигина бир ой тўлди. Янгиман. Шундай экан ортиқча нозлансам одобдан бўлмас… Камига Қўзивой ака елкамга қоқиб:
— Ҳали ёшсан, мени айтганимни қилсанг карерангда асп юриш қилган бўласан! -деб қўйди.
Батафсил
0

Ўнг томонда туринг…

— Ҳей, чойни қайтарманг! Энди, ошна, нима десангиз денг, шу чой қайтариш эскиликдан қолган-да. Ўзим гувоҳ, чой қайтараман деб қўлини куйдириб олганлар қанча, — деб Низом чойнакни Эргашнинг қўлидан олди. — Мана, мисол учун, кечагида янгангизнинг қўли куйиб қолди.
Янги қурилган, фақат ички таъмири қолган бино ичида ўтирган ишчилар Низомнинг бундай “ақлли“ гапларини кўп эшитишган. Шунинг учун ҳам бу гал унга ҳеч ким эътибор бермади.
Деразадан кираётган совуқ ҳаво юзни ялаб ўтади. Ишчилар бир исиниб олайлик деб иссиқ чой ичишга ўтиришган эди. 
Батафсил
0